Lange tijd is er in het onderwijs weinig aandacht geweest voor de specifieke behoeften van hoogbegaafde leerlingen. De redenen hiervoor kunnen gezocht worden in:

• De sfeer van ‘gelijkheidsdenken’ die in de jaren ’70 opkwam: het ontkennen van individuele verschillen;
• Gebrek aan kennis, misvattingen over snelle leerlingen (‘die komen er vanzelf wel’ of ‘wat extra werk is genoeg’);
• Gebrek aan financiële middelen door lage prioriteit op de politieke agenda (scholen krijgen extra budget voor achterstandsleerlingen, maar niet voor hoogbegaafde leerlingen);
• Een onderwijssysteem waarin de nadruk ligt op het leren van feiten, conformiteit en convergent denken, waarin weinig ruimte of waardering is voor nieuwsgierigheid, creativiteit en divergent denken.

Gelukkig is er de laatste jaren steeds meer aandacht voor de behoeften van het kind dat hoogbegaafd is. Een omslag in het denken en in de praktische uitvoering is echter niet van de ene op de andere dag gerealiseerd, dat heeft tijd nodig. In de praktijk lopen hoogbegaafde kinderen en hun ouders vaak nog steeds tegen beperkingen aan. Onder andere om die redenen is het niet verwonderlijk, dat overal in het land Plusklassen en Leonardo-scholen ontstaan, een plek waar het hoogbegaafde kind wel voldoende aan zijn trekken kan komen.

Vervolg:

Hoogbegaafdheid en schoolkeuze